sábado, 7 de enero de 2012

Miedo en el 98

"Intenté hablar de un atardecer en una carretera, pero acabé aparcando en la cuneta, y me puse a descansar. Tengo miedo. Estuve atareado y mi cabeza iba de aquí a allí, recuerdos pasados, momentos presentes, imaginaciones futuras. Tengo miedo. No me asustas tú, y sí, según como lo mire sí, pero me calmas, en realidad. Me asusta todo, y yo, sobretodo. Pero como te dije aquel Mayo del 92, quiero decirte que te subas a mi espalda cuando quiera comerme el mundo, y quiero decirte que tengo miedo cuando mi cabeza piense demasiado en lo imprevisible de lo humano. Hace mucho que me conozco, y mucho que nos conocemos, y tú sabes que es inevitable, el tener días malos, o incluso el generártelos tú mismo a veces. Me enviabas esa canción, o me la cantabas y los temores parecían descansar. Me preguntaba, y me pregunto, "¿estaré a la altura?". Son momentos, buenos y malos, que vienen y van, y aprendes, yo aprendo, y valoro. No lo digo yo, lo dice Alex Turner "Si tienes una lección que enseñarme estoy escuchando, preparado para aprender". Quizás nunca había tenido tanto miedo, pero a la vez nunca me había sentido tan decidido a enfrentarme a él, no hablo de este momento, hablo de nuestras vidas. No sé si me entiendes, creo que sí, a veces lo haces mejor que yo mismo. Yo creo que decir tengo miedo es la clave de esto.Me marcho a dormir que mañana quiero ver salir el sol."

Ernest Sebilie
Nice
1998

jueves, 5 de enero de 2012

Carretera

Obro els ulls, m'havia quedat adormit, i no es estrany, tinc tendència a fer-ho. Potser han sigut 10 minuts, tu segueixes conduint, seria un problema si no ho fessis. El paisatge i la música són gairebé els mateixos que quan m'he adormit. El sol comença a marxar darrera nostre. Molts cops m'has portat a casa, però ara no ho fas, no cal, de totes maneres, ja em sento a casa. La teva mirada es desvia de la carretera per centrar-se en mi i un mig somriure se't dibuixa a la boca, "què?" et pregunto, "ja no dorms?" preguntes tu, no cal contestar, l'expressió de la meva cara diu "és evident".

"The sun the trees" és la cançó perfecte per viatjar en cotxe. Mentre ens apropem enlloc em centro en el paisatge que ens envolta aprofitant els últims raigs de llum. T'ofereixo aigua, però no en vols, vols contar-me alguna anècdota que has viscut en aquestes terres, jo mai hi havia estat aquí, però sincerament l'anècdota queda en un segon pla, jo me fixo en com surten les paraules de la teva boca, a vegades ignorant el seu significat. M'agrada com contes les coses.

Quan veiem un hostal en un petit poble i decidim que es l'idoni per passar la nit ja és ben fosc, "dubto que ens donin menjar" et dic, espero que em sorprenguis amb uns entrepans que havies preparat pel teu compte però sé que és improbable. "No comencis, ja farem cap" contestes confirmant els meus temors.

martes, 3 de enero de 2012

Culebrón insoportable

¡PUM! Luces, confeti, amor.

-Si te digo ven tú vienes y por eso te digo ven.
+No me hables con palabras dulces sé que eres amargo.
-Soy ácido como el limón.
+Tienes tendencia a la autocompasión.
-¿Eso es malo?
+Es patético, eres deprimente.
-¿Estás aquí para sentirte mejor contigo?
+Estoy aquí porque me has dicho ven
-Vete
+Adiós

¡PAM! Apagón.

+¿Cómo estás?
-Mal
+Te quiero
-¿Qué? ¿por qué...? ¿qué coño pasa contigo?
+Eso
-Me lo dices porque estoy mal, no quiero tu compasión me basta con la mía
+Eres imbécil, joder ¿cuánto tiempo llevas deseando oírlo? eres imbécil
-No quiero que lo digas porque crees que me hará ilusión
+Te lo digo porque yo también estoy mal, puto egocéntrico
-¿Qué te pasa?
+¿Te importa?
-Sí

¡AAAAH!

+Fóllame
-Cállate
+Joder!
-Me alegro de que no te importe marcharte pero yo no puedo pensar en otra cosa
+Sí que me importa, quiero compensar el dolor con placer
-El plan es no volver, tú plan
+Sí
-Esto es una mierda...sé que no, sé que debes hacerlo, y que es lo mejor y todo, pero te echaré de menos.
+Ven, abrázame
-Es jodidamente incomodo que yo llore y tú no.
+Me cuesta, ya lo sabes
-Lo sé

ADIÓS

+Sólo te pido dos cosas, no vengas, jamás, y no me pidas que venga.
-Vale
+¿Serás capaz?
-Sí
+Disfruta de nuestra muerte, mañana naceremos otra vez
-Tardaré un poco más en volver a nacer
+Mejor aún, así lo harás con más energía
-Mátame ya
+Suerte
-Sí, suerte

domingo, 1 de enero de 2012

Rayajos para comprobar que el boli pinta

Me he bebido algunas cervezas, no te voy a mentir. Estoy bien, aunque el mundo siga siendo un lugar cruel. Últimamente pienso en cosas que me hubiese gustado saber y que no te pregunté o no me contestaste. Ahora miro la luna de otra manera, antes nunca pensaba en la parte que no vemos, ahora es lo que más me intriga. Los arboles de la casa de la montaña están tan preciosos como siempre, pero el sonido del agua del arrollo me trae una paz muy distinta a la que me traía antes. Es difícil vivir sin ti en todos esos sitios en los que vivimos juntos. Te vi tantas veces aparecer por esa puerta, tiritando y secándote con la toalla roja, que mi mente espera verte allí cada vez que alzo la vista, aunque sepa que es imposible.
Ayer estuvo mi padre aquí, me recordáis el uno al otro, me dijo que un día miraría a esa puerta y el no verte aparecer ya no me provocaría esta sensación de dolor en el pecho.
Fui a Perpignan y me encontré con la chica del Hostal en el que estuvimos, me preguntó por ti, me dijo que lo sentía mucho, que era una pena y que en la vida nunca se sabía... estuvimos hablando un rato y comimos en el restaurante que hay en frente de la estación. La comida Francesa es deliciosa, no sé si tienen una gastronomía propia muy original, creo que no, yo me refiero a la manera de cocinar.
El fútbol es lo mejor, cuando lo miro me evado de todo, y disfruto.
Lo peor es la música, hay una gran cantidad de canciones que no puedo escuchar, se me clavan en el alma, sacan los mejores recuerdos, que son los más dolorosos y me desgarran la mente. A veces empiezo a cantar alguna de las que te compuse, pero rara vez acabo.
Al principio mantenía contacto con tu mundo, quedé con Cristina varias veces, creo que nos fue bien, pero la vida sigue, sé que está bien.
La gente me dice que encontraré a otra persona de la cual me enamoraré tanto como de ti, no entienden que yo no quiero eso, me horroriza pensarlo, ojalá nunca ame ni me amen como lo haciamos tu y yo.
Un día no te escribiré más, supongo que será un buen síntoma.

PD: Meritxell se divorció la semana pasada, ganaste la apuesta.

sábado, 31 de diciembre de 2011

El 69, ventajas e inconvenientes

Se acaba el año y empieza otro, algo insignificante que sirve de excusa para emborracharse. Excusa para emborracharse, algo que no necesito. Fin de año, algo que no necesito. Lógica.
Todas las cosas tienen un principio y un fin, y sin duda los humanos debemos necesitarlo porque a lo que no lo tiene (al menos en la duración de nuestra vida) como es el caso del tiempo, somos nosotros quién lo dividimos y lo dotamos de principios y finales. Hay muchas maneras de dividir el tiempo. Años, lustros, tiempo que viví en esta casa o en esta ciudad, tiempo que estuve sin tener sexo, tiempo que estuve teniendo sexo, tiempo que estuve diciendo "nunca había acabado tan rápido".
No estoy en contra de celebrar el año nuevo, creo que en realidad es celebrar que estamos vivos, y estar vivo, para nosotros, gente que está en crisis pero no se muere de hambre, es algo que merece ser celebrado. Los propósitos de año nuevo son una falsedad, pero así de gilipollas somos, partimos el tiempo para emborracharnos hasta no poder más cada 365 días y prometernos que seremos mejores personas.
La vida es como una caja de bombones, la frase no estaría mal si lo hubiese pensado Forest, disminuido psíquico, pero era de la madre, mujer, dale más vueltas a la cabeza antes de hablar.
Así que en realidad me he puesto a escribir porque era el último día del año.
Hacer las cosas porque tienes que hacerlas y no porque quieres es la parte fea de la vida.
Seguramente no te lo haya dicho antes pero en noches como hoy cuando la gente le pide deseos al año que se aproxima, yo le suelo pedir que guarde lo bueno del año presente. Luego el pasado se queda atrás y muchas veces ni siquiera tengo tiempo o ganas para recordarlo. Aprecio lo que tengo. No quiere decir que no quiera nada más. Querer es poder pero no quiero poder, fama como mucho, pero poder ¿para qué?
Moriré entre vomito causado por una botella abierta por falta de auto-realización personal...a no ser que me saquen a la calle a bailar la vie en rose.

Ries, estás eufórico, te hundes en el sofa, los ojos te pesan y se caen, te humedeces los labios, miras alrededor, disfrutas y sufres, te angustias, cosas por hacer, te concentras en la música, te olvidas, piensas en la lejanía de las cosas y el frío, y coges el móvil y enciendes un radiador, buscas comida, encuentras agua, bebes, buscas comida, sientes la vida, ¿la vives?, ves una silueta que desprende ternura, quieres morderla, pero no está, tus manos la buscan, las caricias que no existen son las que más deseas, te quitas la sudadera porque las ventanas están cerradas, miras el móvil buscando algo nuevo, te hundes en el sofa, los ojos te pesan y te caes.

Para los que pretendían aprender algo de sexo y se han sentido timados por el título de la entrada y si alguno ha llegado hasta aquí, que supongo que no, me he informado en google, os dejo dos datos.
Ventaja 1: El sexo oral no depende de la erección y ayuda a controlar la eyaculación precoz.
Desventaja: Esos olores que pueden ser molestos.
¿Increíble verdad?

miércoles, 28 de diciembre de 2011

Corto de carta

Emily...te echo de menos cada segundo que paso en este maldito lugar de mala muerte. Si no fuese por ti desearía morir. Hace 4 días que los alemanes nos tienen localizados, los bombardeos son frecuentes. El cabo Joe y algunos de los soldados fueron ayer en busca de una patrulla perdida, temo no verles más. Hace mucho frío, tengo los pies húmedos y congelados. La semana pasada perdimos a Donovan y Mccoy, John y Adam, entre otra gente, eran muy amigos de Liam, mi compañero de patrullas, así que le han mandado a la retaguardia para que descanse. Me siento solo. Nos imagino en el jardín de casa, después de comer, tumbados en el césped, o en el porche, me imagino a nuestros futuros hijos, corren entre las flores, se parecen a ti. El Sargento Murray dice que saldré de aquí con vida, me ha visto combatir y dice que de talento voy sobrado, igual que la mayoría de la división, pero dice que la flor que tengo en el culo es lo más grande que ha visto jamás. Espero que no se equivoque. Se acercan las 8 P.M. hora habitual del bombardeo, reza por mi al igual que hago yo por ti, espero volver pron

viernes, 23 de diciembre de 2011

Breve resumen de nada

Soy un joven anglosajón de 22 años. Tengo el pelo rojo y el pene también. Lo segundo es ocasional, la culpa es de Sara. Sara sólo quiero follar, a mí me va bien, pero sé que si sigo así me voy a enamorar, tendré que parar. Sara se va por la mañana, yo duermo, me despierto, como, y entonces viene David. David y yo vemos el fútbol o fumamos algo, luego ceno y vuelve Sara. Esa es la tónica general, alguna vez quedo con Sofía para cenar, luego viene a mi casa y se marcha por la mañana, como Sara, pero diferente. Vivo con Paul. Paul es del Manchester United, mira que había clubes en Londres...pero así es mejor, cuando el Arsenal juega contra el Tottenham o el Chelsea él me apoya, y cuando el United lo hace con el City o el Liverpool yo hago lo mismo. A veces recibo cartas de amor de Julie, Julie vive en Liverpool, su padre se mudó allí hace 3 años, ella quería mantener una relación a distancia, yo no pude. Las noches en las que estoy solo las dedico a escribir, hoy estoy solo. Me gusta la comida inglesa, es sencilla y rápida, pero para qué complicarse más. Fui de vacaciones a Mallorca a los 18 años. Conocí a Adri. Estaba viendo un partido del Arsenal en un bar y ahí estaba él, con la camiseta y todo. Nos hicimos amigos. Él vino a Londres varias veces, es la última de esas veces la que recuerdo más. Vino con una chica, no sé, creo que tenía como 4 años menos que él o así, lo que es bastante considerando que él tenía 21. Pero era muy madura, más que él. Fui a recibirlos a la estación, venían de Paris. Llegaba tarde y les vi saliendo del edificio, al otro lado de la calle. Levanté la mano y enseguida me vieron, fueron a cruzar y murieron, no pensó que los coches venían por su derecha. Fue un shock bastante fuerte para mí, se había convertido en uno de mis mejores amigos, pero estoy bien. Siempre decía que morir feliz debía ser la hostia, y creo que murió feliz, y con alguien querido al lado, seguramente no le hubiese importado morir así. Sofía me ayudó a superarlo, pasamos mucho tiempo juntos. Acabamos acostándonos, ahora seguimos siendo amigos, y seguimos acostándonos, pero ninguna de las dos cosas son plenamente satisfactorias. Hace unos meses conocí a Sara, nunca hemos sido amigos, pero el sexo es mejor que con Sofía. Sara es ideal para mí y por eso no me quiere.

En memoria de Adrián Colhunga