miércoles, 1 de febrero de 2012

Biblioteca 2

Miro al vacío, hace frío y apenas se ve el final, más bien se intuye.
No le tengo miedo a las alturas pero he de reconocer que el que me tengas agarrado de la mano me tranquiliza.
Seguro que te has caído antes, eso no importa ahora.
Ni la muerte podrá matarme mientras recuerdes este momento.
Un cielo rojizo adorna el paraíso y tu rostro se funde con el fondo atenuado.
Se transparenta tu sujetador a través de la camiseta, señorita, deseo hacerla mía.
Ponte una chaqueta de cuero y unos pantalones ajustados y haz lo que deseas.
Tu mordedura me estremece. Mi mordedura te estremece.
Tus labios se humedecen. Mis labios te humedecen.
Algo tan violento y tan bonito.
Intuyo pasión en tu mirada.
No olvida ese olor tan característico de su cama.
Pruebo el sabor de tu piel sudada.
No adornes el sexo con palabras bonitas.
Las palabras bonitas decoran la vida.
La música decora la vida.
La música no decora, la música es más que eso.
El apogeo de tu locura llegará con una canción de Rock que hable de nosotros follando.

Biblioteca 1

El sueño me invade, se apodera de mí, me cierra los párpados con delicadeza mientras mi cerebro empieza a crear alguna fantasía para no aburrirse durante mi inconsciencia.
Es martes, pero podría ser cualquier día, últimamente no hay distinción entre estos.
Ella se toca el pelo mientras intenta memorizar conceptos que no acaban de ser interesantes.
La gente se distrae, con el móvil, el ordenador, su pelo y la otra gente. Se observan "Tú tampoco estudias" parecen decirse las miradas.
Paran la actividad, cogen sus cosas, algunas de ellas, y se marchan fuera. Fuman, hablan y ríen. Les irá fatal, o eso creen casi todos, pero no es momento de pensar en las consecuencias.
Procrastinación, qué bonita palabra para tan mal hábito.

sábado, 7 de enero de 2012

Miedo en el 98

"Intenté hablar de un atardecer en una carretera, pero acabé aparcando en la cuneta, y me puse a descansar. Tengo miedo. Estuve atareado y mi cabeza iba de aquí a allí, recuerdos pasados, momentos presentes, imaginaciones futuras. Tengo miedo. No me asustas tú, y sí, según como lo mire sí, pero me calmas, en realidad. Me asusta todo, y yo, sobretodo. Pero como te dije aquel Mayo del 92, quiero decirte que te subas a mi espalda cuando quiera comerme el mundo, y quiero decirte que tengo miedo cuando mi cabeza piense demasiado en lo imprevisible de lo humano. Hace mucho que me conozco, y mucho que nos conocemos, y tú sabes que es inevitable, el tener días malos, o incluso el generártelos tú mismo a veces. Me enviabas esa canción, o me la cantabas y los temores parecían descansar. Me preguntaba, y me pregunto, "¿estaré a la altura?". Son momentos, buenos y malos, que vienen y van, y aprendes, yo aprendo, y valoro. No lo digo yo, lo dice Alex Turner "Si tienes una lección que enseñarme estoy escuchando, preparado para aprender". Quizás nunca había tenido tanto miedo, pero a la vez nunca me había sentido tan decidido a enfrentarme a él, no hablo de este momento, hablo de nuestras vidas. No sé si me entiendes, creo que sí, a veces lo haces mejor que yo mismo. Yo creo que decir tengo miedo es la clave de esto.Me marcho a dormir que mañana quiero ver salir el sol."

Ernest Sebilie
Nice
1998

jueves, 5 de enero de 2012

Carretera

Obro els ulls, m'havia quedat adormit, i no es estrany, tinc tendència a fer-ho. Potser han sigut 10 minuts, tu segueixes conduint, seria un problema si no ho fessis. El paisatge i la música són gairebé els mateixos que quan m'he adormit. El sol comença a marxar darrera nostre. Molts cops m'has portat a casa, però ara no ho fas, no cal, de totes maneres, ja em sento a casa. La teva mirada es desvia de la carretera per centrar-se en mi i un mig somriure se't dibuixa a la boca, "què?" et pregunto, "ja no dorms?" preguntes tu, no cal contestar, l'expressió de la meva cara diu "és evident".

"The sun the trees" és la cançó perfecte per viatjar en cotxe. Mentre ens apropem enlloc em centro en el paisatge que ens envolta aprofitant els últims raigs de llum. T'ofereixo aigua, però no en vols, vols contar-me alguna anècdota que has viscut en aquestes terres, jo mai hi havia estat aquí, però sincerament l'anècdota queda en un segon pla, jo me fixo en com surten les paraules de la teva boca, a vegades ignorant el seu significat. M'agrada com contes les coses.

Quan veiem un hostal en un petit poble i decidim que es l'idoni per passar la nit ja és ben fosc, "dubto que ens donin menjar" et dic, espero que em sorprenguis amb uns entrepans que havies preparat pel teu compte però sé que és improbable. "No comencis, ja farem cap" contestes confirmant els meus temors.

martes, 3 de enero de 2012

Culebrón insoportable

¡PUM! Luces, confeti, amor.

-Si te digo ven tú vienes y por eso te digo ven.
+No me hables con palabras dulces sé que eres amargo.
-Soy ácido como el limón.
+Tienes tendencia a la autocompasión.
-¿Eso es malo?
+Es patético, eres deprimente.
-¿Estás aquí para sentirte mejor contigo?
+Estoy aquí porque me has dicho ven
-Vete
+Adiós

¡PAM! Apagón.

+¿Cómo estás?
-Mal
+Te quiero
-¿Qué? ¿por qué...? ¿qué coño pasa contigo?
+Eso
-Me lo dices porque estoy mal, no quiero tu compasión me basta con la mía
+Eres imbécil, joder ¿cuánto tiempo llevas deseando oírlo? eres imbécil
-No quiero que lo digas porque crees que me hará ilusión
+Te lo digo porque yo también estoy mal, puto egocéntrico
-¿Qué te pasa?
+¿Te importa?
-Sí

¡AAAAH!

+Fóllame
-Cállate
+Joder!
-Me alegro de que no te importe marcharte pero yo no puedo pensar en otra cosa
+Sí que me importa, quiero compensar el dolor con placer
-El plan es no volver, tú plan
+Sí
-Esto es una mierda...sé que no, sé que debes hacerlo, y que es lo mejor y todo, pero te echaré de menos.
+Ven, abrázame
-Es jodidamente incomodo que yo llore y tú no.
+Me cuesta, ya lo sabes
-Lo sé

ADIÓS

+Sólo te pido dos cosas, no vengas, jamás, y no me pidas que venga.
-Vale
+¿Serás capaz?
-Sí
+Disfruta de nuestra muerte, mañana naceremos otra vez
-Tardaré un poco más en volver a nacer
+Mejor aún, así lo harás con más energía
-Mátame ya
+Suerte
-Sí, suerte

domingo, 1 de enero de 2012

Rayajos para comprobar que el boli pinta

Me he bebido algunas cervezas, no te voy a mentir. Estoy bien, aunque el mundo siga siendo un lugar cruel. Últimamente pienso en cosas que me hubiese gustado saber y que no te pregunté o no me contestaste. Ahora miro la luna de otra manera, antes nunca pensaba en la parte que no vemos, ahora es lo que más me intriga. Los arboles de la casa de la montaña están tan preciosos como siempre, pero el sonido del agua del arrollo me trae una paz muy distinta a la que me traía antes. Es difícil vivir sin ti en todos esos sitios en los que vivimos juntos. Te vi tantas veces aparecer por esa puerta, tiritando y secándote con la toalla roja, que mi mente espera verte allí cada vez que alzo la vista, aunque sepa que es imposible.
Ayer estuvo mi padre aquí, me recordáis el uno al otro, me dijo que un día miraría a esa puerta y el no verte aparecer ya no me provocaría esta sensación de dolor en el pecho.
Fui a Perpignan y me encontré con la chica del Hostal en el que estuvimos, me preguntó por ti, me dijo que lo sentía mucho, que era una pena y que en la vida nunca se sabía... estuvimos hablando un rato y comimos en el restaurante que hay en frente de la estación. La comida Francesa es deliciosa, no sé si tienen una gastronomía propia muy original, creo que no, yo me refiero a la manera de cocinar.
El fútbol es lo mejor, cuando lo miro me evado de todo, y disfruto.
Lo peor es la música, hay una gran cantidad de canciones que no puedo escuchar, se me clavan en el alma, sacan los mejores recuerdos, que son los más dolorosos y me desgarran la mente. A veces empiezo a cantar alguna de las que te compuse, pero rara vez acabo.
Al principio mantenía contacto con tu mundo, quedé con Cristina varias veces, creo que nos fue bien, pero la vida sigue, sé que está bien.
La gente me dice que encontraré a otra persona de la cual me enamoraré tanto como de ti, no entienden que yo no quiero eso, me horroriza pensarlo, ojalá nunca ame ni me amen como lo haciamos tu y yo.
Un día no te escribiré más, supongo que será un buen síntoma.

PD: Meritxell se divorció la semana pasada, ganaste la apuesta.

sábado, 31 de diciembre de 2011

El 69, ventajas e inconvenientes

Se acaba el año y empieza otro, algo insignificante que sirve de excusa para emborracharse. Excusa para emborracharse, algo que no necesito. Fin de año, algo que no necesito. Lógica.
Todas las cosas tienen un principio y un fin, y sin duda los humanos debemos necesitarlo porque a lo que no lo tiene (al menos en la duración de nuestra vida) como es el caso del tiempo, somos nosotros quién lo dividimos y lo dotamos de principios y finales. Hay muchas maneras de dividir el tiempo. Años, lustros, tiempo que viví en esta casa o en esta ciudad, tiempo que estuve sin tener sexo, tiempo que estuve teniendo sexo, tiempo que estuve diciendo "nunca había acabado tan rápido".
No estoy en contra de celebrar el año nuevo, creo que en realidad es celebrar que estamos vivos, y estar vivo, para nosotros, gente que está en crisis pero no se muere de hambre, es algo que merece ser celebrado. Los propósitos de año nuevo son una falsedad, pero así de gilipollas somos, partimos el tiempo para emborracharnos hasta no poder más cada 365 días y prometernos que seremos mejores personas.
La vida es como una caja de bombones, la frase no estaría mal si lo hubiese pensado Forest, disminuido psíquico, pero era de la madre, mujer, dale más vueltas a la cabeza antes de hablar.
Así que en realidad me he puesto a escribir porque era el último día del año.
Hacer las cosas porque tienes que hacerlas y no porque quieres es la parte fea de la vida.
Seguramente no te lo haya dicho antes pero en noches como hoy cuando la gente le pide deseos al año que se aproxima, yo le suelo pedir que guarde lo bueno del año presente. Luego el pasado se queda atrás y muchas veces ni siquiera tengo tiempo o ganas para recordarlo. Aprecio lo que tengo. No quiere decir que no quiera nada más. Querer es poder pero no quiero poder, fama como mucho, pero poder ¿para qué?
Moriré entre vomito causado por una botella abierta por falta de auto-realización personal...a no ser que me saquen a la calle a bailar la vie en rose.

Ries, estás eufórico, te hundes en el sofa, los ojos te pesan y se caen, te humedeces los labios, miras alrededor, disfrutas y sufres, te angustias, cosas por hacer, te concentras en la música, te olvidas, piensas en la lejanía de las cosas y el frío, y coges el móvil y enciendes un radiador, buscas comida, encuentras agua, bebes, buscas comida, sientes la vida, ¿la vives?, ves una silueta que desprende ternura, quieres morderla, pero no está, tus manos la buscan, las caricias que no existen son las que más deseas, te quitas la sudadera porque las ventanas están cerradas, miras el móvil buscando algo nuevo, te hundes en el sofa, los ojos te pesan y te caes.

Para los que pretendían aprender algo de sexo y se han sentido timados por el título de la entrada y si alguno ha llegado hasta aquí, que supongo que no, me he informado en google, os dejo dos datos.
Ventaja 1: El sexo oral no depende de la erección y ayuda a controlar la eyaculación precoz.
Desventaja: Esos olores que pueden ser molestos.
¿Increíble verdad?